tag:blogger.com,1999:blog-180565082012-02-02T18:08:12.226+02:00Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.comBlogger1781100tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-61986891993704076652011-03-05T03:50:00.000+02:002011-03-05T03:51:45.911+02:00

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-83366489382966698592011-02-27T17:14:00.003+02:002011-02-27T17:35:02.275+02:00

...Και η σκέψη σ' αεροπλάνα! Ρίμα της κακιάς ώρας αλλά ζωή στην καλύτερή της στιγμή, εκεί που όλα αρχίζουν πάντα και δεν τελειώνουν ποτέ...Αν θυμάται κανείς παραπονιάρικα posts και κλάψες, να τις ξεχάσει! Αλλά-ζω και στριφογυρίζω γύρω από τον εαυτό μου. Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να δεις τον κόσμο από έξω προς τα μέσα, έτσι για αλλαγή. Φέρομαι καλά στον εαυτό μου -πια- και έτσι η ζωή με

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-39948481462801591652010-12-21T03:47:00.006+02:002010-12-21T04:08:51.386+02:00

"Πολίτικη Κουζίνα"......από τις ομορφότερες ταινίες που έχω δει (και ξαναδεί, και ξαναδεί, και ξαναδεί...) ποτέ.

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-68227670755194555812010-08-19T03:50:00.002+03:002010-08-19T03:55:41.124+03:00

Είμαι στο Λονδίνο εδώ και ένα μήνα...Θα μείνω λίγο ακόμη τουλάχιστον. Κι αν φύγω, πιθανότατα θα επιστρέψω και πάλι εδώ...Κάθε μέρα -εδώ και εβδομάδες- θέλω να μπω να γράψω τόσα πολλά...Και κάθε μέρα με νικάει η πυκνότητα των όσων ζω και δεν έχω χρόνο να τα καταγράψω...Σφραγίζουν όμως το "εγώ" μου, το συνειδητό και το υποσυνείδητο...Κι έτσι ξέρω πως συντομότερα απ' όσο πιστεύω -ίσως κι άυριο το

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-26397447279105735482010-03-01T00:56:00.005+02:002010-03-01T01:18:25.586+02:00

This is...ELECTRA!!Και ναι! Έχουμε καινούριο puppy!!Είναι κουκλί, είναι υπάκουο, είναι ήσυχο, είναι φιλομαθές, είναι αγαπησιάρικο, είναι ανεξάρτητο, σιχαίνεται τον περιορισμό και επιβραβεύει την ελευθερία του με καλές πράξεις: ούτε μία ζημιά σε ολόκληρο σπίτι...Έχει προσωπικότητα, προτιμήσεις, ηρεμία και πολλή πολλή αγάπη!!i love my puppy!!! Με βλέπω σύντομα να κυκλοφορώ και με t-shirt με τη

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-26652786483187989932010-02-24T03:47:00.003+02:002010-02-24T04:30:34.714+02:00

Τι κρύβεται στη σκοτεινή πλευρά της επιθυμίας...εκεί που η λογική ανασταίνει τον φόβο και γεννιέται ο παραλογισμός; Μικρές-μικρές επιθυμίες, ασήμαντες και διάφανες, κι εσύ ανίκανος να αντισταθείς ζεις την αιώνια υποταγή σου. Σέρνεσαι ικέτης στα πόδια μιας επιθυμίας που δεν όρισες, μιας ανάγκης που γέννησε πόνο, μιας αλήθειας που αγνόησες...Και η ζωή συνεχίζεται...Με ή χωρίς εσένα. Αλλά ποιός

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-27466279466645474372010-02-03T01:32:00.004+02:002010-02-03T02:39:12.159+02:00

"Be a singer, be a lover, pick the flower now before the chance is past..."Τα καλύτερα έρχονται! Τα νέα είναι υπέροχα (προσεχώς θα είναι και ανακοινώσιμα) και ανυπομονώ να ζήσω όλα αυτά τα καταπληκτικά που επιφυλάσσει αυτή η χρονιά, κυρίως το Καλοκαίρι που θα έρθει, γεμάτη θετικές σκέψεις και πολύ όμορφα συναισθήματα.Το ξαναέγραψα και πρόσφατα...Η χρονιά αυτή που πέρασε ήταν από τις πολύ δύσκολες

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-27838536960517814982010-01-03T04:54:00.004+02:002010-01-03T14:24:09.291+02:00

Σε λίγους μήνες θα κλείσω τα 26, ζω ακριβώς όπως θέλω να ζω (θεωρείται πολυτέλεια στους καιρούς μας), νιώθω ελέυθερη (κάθε μέρα και περισσότερο), υπάρχουν άνθρωποι που αγαπώ βαθιά και άνθρωποι που με αγαπούν, είμαι στην αρχή του ονείρου και είμαι αποφασισμένη να εξαντλήσω όλες τις δυνατότητες που μου δίνονται σ' αυτή τη ζωή για να πάω την κατά τα άλλα μικρή μου ύπαρξη ένα βήμα παραπέρα...Δεν ξέρω

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-58391667298598580202009-12-10T01:59:00.004+02:002009-12-10T02:08:19.038+02:00

Ξέρω...Όλο "επιστρέφω" κι όλο απουσιάζω...Φοβερό, ε; Είναι κάτι σαν σύνδρομο, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Είναι τόσο πιεσμένες οι 24 ώρες που δεν χωράνε ούτε το ένα δέκατο των προσδοκιών μου, μήτε των επιθυμιών μου. Θα προσπαθήσω ξανά όμως! Το πιο βασανιστικό απ' όλα είναι ότι έχω να γράψω τόσα πολλά που ο ήχος εντός του κεφαλιού μου κυμαίνεται από την εκκωφαντική σιωπή στον ανούσιο θόρυβο, με

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-91699300762744269952009-10-13T22:03:00.004+03:002009-10-13T22:08:28.477+03:00

Χμ...κάπως έτσι είναι λοιπόν...Πολύ καλύτερα απ' όσο το περίμενα. Μώρε μπράβο εξέλιξη...Όχι, όχι, τελικά είναι πιο εύκολο απ 'όσο ήλπιζα...Ναι, ναι, τώρα μπορώ κι εγώ...Άργησα, πολύ...Έπρεπε νωρίτερα...Αλλά κάθε πράγμα έχει την ώρα του, και είναι άσχετη με την επιθυμία μας...Άντε πια! Πολύ το σκεφτήκαμε! Κουράστηκα!Επίθεεεσσσηηηηηη!!!(κουκουρούκου, θα μου περάσει, λίγο η απότομη βροχή, λίγο το

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-60413706855002044392009-09-20T20:29:00.002+03:002009-09-20T20:33:25.534+03:00

Στην τελική, καλύτερα "φαγωμένος", παρά "καταπιεσμένος" :) Φιλιά...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-3771738746060818312009-09-11T01:49:00.002+03:002009-09-11T01:59:47.668+03:00

Θυμάμαι εκείνες, τις πρώτες μέρες της μεγάλης απόγνωσης. Τις μέρες που ανάσαινα με τόση δυσκολία που λες και τα πνευμόνια μου είχαν πετρώσει. Εκείνες τις μέρες που στάθηκα ανήμπορη να αντιμετωπίσω την μία και μόνη αλήθεια. Εκείνη την αλήθεια του εν ζωή θανάτου, το ψέμα της ζωής, τον δήμιο των ονείρων, τη μήτρα του πόνου: το οριστικό και αμετάκλητο. Θυμάμαι εκείνες, τις πρώτες ώρες της μεγάλη

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-60539264355211130862009-08-12T13:38:00.004+03:002009-08-12T13:42:26.872+03:00

"Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη σου, να εξερευνήσω αυτήν εδώ την πιο απόμακρη ακτή του εαυτού σου, κι ίσως σε δω, πρώτη φορά, έτσι όπως θα πρέπει να σε βλέπει ο Θεός, με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου..."Χ. Λ. Μπόρχες

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-59498854494476265942009-06-26T02:19:00.003+03:002009-06-26T02:28:47.547+03:00

Δεν θα γράψω τίποτα διότι ως συνήθως θέλω να γράψω πάρα πολλά. Θέλω να γράψω για τα όσα με απασχολούν ακόμη, για όσα ξεπέρασα, για όσα προσπέρασα, για όσα με γεμίζουν ικανοποίηση και για όσα με απογοητεύουν. Για τα Διάφανα Κρίνα...Γι αυτά θέλω να γράψω πιο πολύ...Μου έχει λείψει το blogging, το έχω και ανάγκη για να εκφράζομαι (είναι ένας από τους πολλούς τρόπους που εφαρμόζω για να σπάω την

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-41191499636904906902009-06-04T21:51:00.004+03:002009-06-04T22:17:31.356+03:00

Τι συμβαίνει, επιτέλους; Δεν καταλαβαίνω, θολώνω. Ψάχνω την είσοδο κινδύνου. Την έξοδο την ξέρω, ποτέ δεν την χρησιμοποιώ. Αν θέλω να φύγω, φεύγω απ' το παράθυρο. Όχι από ηρωισμό. Salto mortale και μαλακίες...Απλά, διότι σπάνια την κοπανάω κι όταν το κάνω θέλω να έχει μια ευχαρίστηση. Και δεν υπάρχει καμία χαρά στο να φεύγεις "κυρία" απ' τις πόρτες. Πέσε και ρούφα αέρα μέχρι να μπουκώσουν τα

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-53685164744506945972009-05-30T03:29:00.010+03:002009-05-30T03:54:50.488+03:00

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--><!--[if gte mso 9]> <![endif]--> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Book Antiqua"; panose-1:2 4 6 2 5 3 5 3 3 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /*

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-30316722034868717512009-03-25T13:29:00.004+02:002009-03-25T14:42:35.835+02:00

Σήκω. Άνοιξε τη ντουλάπα σου. Πέταξε τα πιο καλά σου ρούχα. Εκεί που πάμε είναι περιττά. Πήγαινε στο μπάνιο. Πλύσου. Μη χτενιστείς. Είσαι καλύτερα χωρίς. Φεύγουμε. Όπως μου το είχες υποσχεθεί. "Όχι" έλεγα, αλλά ήθελα να φύγω. Τώρα το παραδέχομαι. Δεν σου είπα ψέμματα. Πάντα έλεγα την αλήθεια που γνώριζα. Τι κι αν δεν ήταν η Αλήθεια; Σίγουρα πάντως δεν ήταν ψέμα. Γνωρίζεις; Νιώθεις; Θυμάσαι; Τι απ

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-83620269556613648032009-03-19T10:43:00.003+02:002009-03-19T10:53:08.784+02:00

Άλλαξαν, φίλε μου, τα σύνορα...Αλλού τώρα το συρματόπλεγμα. Σκίζονται στις άκρες του οι φλέβες σου μα δεν παύεις να χτυπιέσαι πάνω του με λύσσα. Θα το ξεσκίσεις κι αυτό...Μαζί και τα χέρια σου...Και την ψυχή σου; Όχι.Το συρματόπλεγμα είναι πια μακριά. Τελικά, τι προτιμώ, δεν ξέρω...Να είναι το συρματόπλεγμα μακριά μου και ν' ανασαίνω άνετα ή να μην έχω χώρο να ανασάνω κι έτσι να το ξεσκίζω μαζί

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-53506264534298261802009-03-07T03:42:00.002+02:002009-03-07T03:47:23.559+02:00

Οι αντοχές μου έχουν φτάσει στο ναδίρ, δεν έχω άλλη υπομονή, τα νεύρα μου έχουν σπάσει, σωματικά έχω εξαντληθεί...Κλείνω ένα μήνα και κάτι που είμαι συνέχεια άρρωστη, με ένα μικρό ενδιάμεσο διάλειμμα κατά το οποίο και κόλλησα τον τελευταίο ιό που...φιλοξενώ παρά τη θέλησή μου.Ιός γαστρεντερίτιδας και το κλείνω εδώ το θέμα, δεν θέλετε να μάθετε λεπτομέρειες, πιστέψτε με. Αρκεί να πω ότι είναι ο,τι

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-64415470817961579082009-02-25T14:00:00.001+02:002009-02-25T14:15:52.042+02:00

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-89559205355924751572009-02-18T12:44:00.002+02:002009-02-18T13:01:31.051+02:00

Δεν ξέρω τι να γράψω, αλλά ήθελα να κάνω ένα postάκι. Έτσι, από ματαιοδοξία μάλλον (χα-χα, γελάμε λέμε!). Καλά, δε θα γράψω τίποτα...Ή μάλλον θα γράψω, τον πόνο μου: νυστάζω! Πολύ! Πάρα πολύ! Θέλω να κοιμηθώ άλλες τρεις ώρες minimum αλλά guess what (καλά, το αγγλικό το κατέχω, έτσι;) δεν προλαβαίνω...Not today, dear...Και πότε; Έλα ντε! Αν σκεφτείς ότι σε μισή ώρα έχω πρόβα ως τις 15.30 που

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-6834366636409883792009-02-16T01:30:00.004+02:002009-02-16T01:56:52.554+02:00

Ξημερώνει, το βλέπεις; Είναι βαθύ το σκοτάδι! Επιτέλους, Κύριε, ξημερώνει...Έχω κλειστά τα μάτια μου, έτσι για να βλέπω καθαρά. Βλέπω! Βλέπω και ονειρεύομαι στον ξύπνιο μου. Τα όνειρα πια δεν είναι όνειρα...Είναι στόχοι, είναι προορισμοί, είναι υπαρκτές, μικρές, αληθινές ζωές μέσα στη μικρή δική μου πλάνη που λέγεται "ζωή".Τριγυρίζω. Νιώθω πως πέρασαν αιώνες από πάνω μου -πόσες ζωές να έχω ζήσει

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-85478195466117319692009-02-13T17:54:00.002+02:002009-02-13T18:02:42.237+02:00

Ένα υπέροχο κομμάτι -όπως τα περισσότερα των Madrugada- που μου θύμησε ο FiXXXer με αφορμή το προηγούμενο postάκι μου...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-83123245470888984412009-02-11T19:42:00.006+02:002009-02-11T20:55:11.507+02:00

Αυτή η ψυχο-συναισθηματική τραμπάλα με έχει τσακίσει. Μία πάνω, μία κάτω. Είπαμε, γίνομαι κυκλοθυμική ενίοτε, αλλά τώρα έχει παραγίνει. Λυπήσου μου Θεέ των Νεύρων. Δεν φταίει κανείς, το κεφάλι μου τα φταίει, το ξέρω. Τι θέλω και τραβιέμαι; Γιατί δεν δίνω μια να πάνε όλα κατηφόρα να ηρεμήσω; Τι περιμένω; Το θαύμα των θαυμάτων; Κι απ' την άλλη, νιώθω ότι πια δεν περιμένω. Ο,τι να'ναι...Μάλλον θα

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-13025049508837110602009-02-07T01:22:00.003+02:002009-02-07T01:42:41.818+02:00

Απόψε είμαστε τρεις. Εγώ, ο εαυτός μου κι εσύ. Το "εγώ" μου είναι πάντα παρόν, ο εαυτός μου μού κάνει τη χάρη πότε-πότε και από επιτηρητής γίνεται συμμέτοχος στον πόνο μου, αλλά εσύ, όπως πάντα εμφανίστηκες τώρα. Τώρα που σε είχα τόση ανάγκη που δεν έπρεπε να εμφανιστείς. Πάντα αυτό κάνεις. Εκεί που παραπατάω, έρχεσαι να με σηκώσεις. Κάθε φορά που μένω μόνη, εμφανίζεσαι εμπρός μου. Διακριτικά και

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-19613788455258460892009-01-10T04:09:00.003+02:002009-01-13T09:48:36.910+02:00

edit: προσθέτω το παρακάτω video πού πρωτοείδα εδώΤο ότι κάποιος ίσως να μην έχει διαδηλώσει ποτέ του, είναι απολύτως σεβαστό και κατανοητό. Μπορεί να μην ένιωσε την ανάγκη, μπορεί να διαφωνεί με αιτήματα και διεκδικήσεις, μπορεί να μην τον ενδιαφέρει, μπορεί να διαφωνεί με αυτόν τον τρόπο διεκδίκησης. Όλα θεμιτά και σεβαστά.Το να υπάρχουν, όμως, στις μέρες μας άνθρωποι που ζούμε στην ίδια χώρα

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-77060600461085755322009-01-04T20:36:00.020+02:002009-01-08T13:33:07.059+02:00

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--><!--[if gte mso 9]> <![endif]--> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Georgia; panose-1:2 4 5 2 5 4 5 2 3 3; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} @font-face {

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-87254746891955461322009-01-02T19:19:00.008+02:002009-01-03T03:19:57.171+02:00

Συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μας που αδυνατούμε να τα εξηγήσουμε. "Σιγά τα νέα", θα μου πεις...Όταν αυτά τα αλλόκοτα μού συμβαίνουν έχω πάντα -ή μάλλον είχα- την ίδια αντίδραση: συναισθηματικός πανικός. "Τι έγινε; Πώς; Γιατί; Και τώρα;". Αν δεν εξηγήσω τα πάντα, τα πάντα όμως, δεν μπορώ να ηρεμήσω. Σίγουρα δεν είμαι η μόνη.Μπορεί να μου πάρει μέρες, βδομάδες...Μέχρι, όμως, να καταφέρω να

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-90075429206892010262008-12-28T05:20:00.006+02:002008-12-28T06:21:31.078+02:00

Μπήκαμε σε διάφορα Θέατρα, σε κεντρικές σκηνές της Αθήνας. Ήμασταν μια ομάδα σπουδαστών δραματικών σχολών (με εξαίρεση την κίνηση στη νέα σκηνή του Εθνικού, κατά την πρεμιέρα του Roberto Zucco που αποτέλεσε πρωτοβουλία φοιτητών της ΑΣΟΕΕ) που μας έφεραν κοντά οι συγκυρίες και μια μεγάλη Ανάγκη...Όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας...Και μέσα μας.Συναντηθήκαμε αυθόρμητα, αρκετές φορές...Συζητήσαμε

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-56831415664181541182008-12-25T00:35:00.002+02:002008-12-25T00:37:36.126+02:00

Αυτό είναι το "freeze" που αναφέρω στο προηγούμενο post και προκάλεσε τον "τεράστιο κίνδυνο" για τη δημόσια ασφάλεια ώστε να πιούμε χημικά με το τσουβάλι.....Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία και χωρίς στάλα λησμονιάς...!Όποιος ξεχνάει, παύει και να υπάρχει...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-86451239792474252192008-12-20T20:55:00.005+02:002008-12-21T00:57:26.043+02:00

Απόψε θέλω να μοιραστώ μία προσωπική εμπειρία που έζησα λίγες ώρες πριν. Για πρώτη μου φορά με ψέκασαν στο πρόσωπο με αγνώστου προελεύσεως (και ημερομηνίας λήξεως φυσικά) χημικό μόλις από τα περίπου 5 εκατοστά απόσταση.Ήταν εξαιρετικό. Καταπληκτικό. Κάτι σαν "χημικό peeling"...Μιλάμε το δέρμα μου αυτή τη στιγμή είναι σαν καινούριο. Ευχαριστώ πολύ καλέ μου φύλακα της δημόσιας τάξης που με ψέκασες

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-57335570731664452632008-12-09T16:48:00.003+02:002008-12-10T14:33:29.348+02:00

Δεν μπορώ να γράψω πολλά αυτή τη στιγμή.Εγώ και μερικοί ακόμη που βρεθήκαμε σ' εκείνο το σημείο εχθές, νιώθουμε ότι ζούμε από καθαρή τύχη ή λόγω θείας πρόνοιας (όπως το βλέπει ο καθένας μας). Έσκασε στα πόδια μας χημικό αγνώστου ουσίας (τόσα χρόνια σε πορείες δεν έχω εισπνεύσει ποτέ κάτι αντίστοιχο) το οποίο προκαλούσε αίσθηση τρομακτικής ασφυξίας. 200 άτομα χτυπιόμασταν προσπαθώντας να

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-489573036321825812008-11-11T01:52:00.005+02:002008-11-11T02:32:07.358+02:00

Τελικά, η ηλιθιότητα είναι το μόνο αήττητο "προσόν" που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Εξουδετερώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Όταν κάνω ένα post στο blog μου, προφανώς και ξέρω ότι θα το διαβάσει ο οποιοσδήποτε (και ο χι μαλάκας, και ο ψι άψογος).Αυτό που δεν περίμενα είναι να εμπνεύσει χαιρέκακα συναισθήματα σε -κατά τα άλλα- "αξιοπρεπείς" ανθρώπους, με "ευυπόλυπτες" δουλίτσες, "καλλιτεχνικές"

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-28925098449078597612008-11-01T03:32:00.004+02:002008-11-01T03:37:12.857+02:00

Ο καιρός κυλάει και κανείς δεν ξέρει "τι φέρνει η ώρα"...Ακούω τα ρολόγια...Δεν ξέρω γιατί...Γύρισα πριν δέκα λεπτά, είμαι μόνη μου στο σπίτι, η ώρα είναι 03.30 και ξαφνικά ακούω τα ρολόγια...Κάτι συμβαίνει μέσα μου...Δεν ξέρω τι...Δεν φοβάμαι...Πασχίζω να μη φοβάμαι...Άραγε έρχεται κάτι καλό ή κάτι λυπημένο;Ό,τι και να'ναι, "καλοδεχούμενο"...Όχι ότι το εννοώ...Απλά για να καλοπιάσω τη Μοίρα...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-70082714119850981852008-10-26T19:52:00.009+02:002008-10-26T23:21:23.207+02:00

Εχθές βράδυ, παρακολούθησα τη νέα δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου, με τον τίτλο "Μήδεια 2", στο θέατρο "Παλλάς".Ομολογώ πως περίμενα να δω κάτι σαν το "2" αλλά η παράσταση με εξέπληξε, αφού ουδεμία σχέση είχε μ' αυτό.Πρόκειται για τον μύθο της Ευριπίδειας "Μήδειας" αλλά από μία εσωτερική οπτική γωνία. Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα, αντιλαμβάνεσαι πως παρακολουθείς την ιστορία της Μήδειας, του

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-84663192444381895742008-10-15T14:18:00.010+03:002008-10-15T22:25:50.226+03:00

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν αητός. Σίγουρα με φτερά.Τα φτερά δεν τα χρειάζονται μόνο όσοι θέλουν να πετάξουν. Τα φτερά δίνουν ζωή και σ' εκείνους που δεν σκοπεύουν να πετάξουν ποτέ -σαν να σνομπάρουν την αιωνιότητα- και όμως χρειάζονται ένα ταλέντο αχόρταγο να τους βασανίζει και κάθε στιγμή να τους εκδικείται κι εκείνοι να δημιουργούν επάνω του σχεδόν φασιστικά.Τα φτερά είναι το ταλέντο.

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-80955579722971878122008-10-09T12:30:00.004+03:002008-10-09T12:42:22.271+03:00

Έχω κοιμηθεί συνολικά οχτώ ώρες τα τελευταία τρία εικοσιτετράωρα. Κοιμάμαι στις 05.00 και ξυπνάω στις 07.30. Κοιμάμαι στις 05.00 για άγνωστο σ' εμένα λόγο. Νυστάζω, αλλά δε θέλω να κοιμηθώ. Απλά δε θέλω. Ξυπνάω στις 07.30 γιατί έχουμε μάστορα που βάφει το σπίτι (τον λένε Ζίκο for Christ's sake...).Απολαμβάνω το να είμαι ξύπνια τη νύχτα. Η νύχτα έχει μια δική της ιδιότυπη αίσθηση ηρεμίας που όσο

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-41338917318466353172008-10-08T02:36:00.002+03:002008-10-08T02:45:14.969+03:00

"...Between the iron gates of fate the seeds of time were sown and watered by the deeds of those who know and who are known;Knowledge is a deadly friend when no one sets the rules. The fate of all mankind I see is in the hands of fools. Confusion will be my epitaph. As I crawl a cracked and broken path If we make it we can all sit back and laugh but I fear tomorrow Ill be crying..."

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-69259519622561734112008-09-20T01:09:00.003+03:002008-09-20T01:55:56.980+03:00

Έχω "πεταχτεί" μέχρι τον βυθό του ουρανού και τα ύψη της θάλασσας...Έχει και κύματα αλλά είναι δροσερά...Επιστρέφω σύντομα...!Το τραγούδι είναι το "Να μ' αγαπάς" από την καινούρια δουλειά του "Τριφώνου". Κυκλοφόρησε πρόσφατα και αξίζιε μεγάλης προσοχής :)

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-39564907851915504432008-07-08T14:38:00.005+03:002008-07-08T14:51:47.327+03:00

Έχω κάνει ξανά post για τον Δάσκαλο, με αφορμή την ταινία του "Να μ' αγαπάς". Και θα ξαναγράψω για τον Ανδρέα Θωμόπουλο, και για τον Λουκά Θάνο, και για άλλους πολλούς που ευλογήθηκα να γνωρίσω και να με διδάξουν (και εύχομαι να συνεχίσουν να μας διδάσκουν). Πάνω απ' όλα θέλω να γράψω για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη. Αλήθεια, δεν ξέρω αν έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι το διαμέτρημα αυτού του

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-85901890997902144982008-06-13T12:09:00.003+03:002008-06-13T12:22:09.888+03:00

Ο χρόνος με πιέζει πολύ αυτές τις μέρες -κυρίως λόγω εξετάσεων, παρουσιάσεων, προβών κλπ- κι έτσι δε θα είμαι τόσο αναλυτική όσο συνήθως, παρά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παράσταση το αξίζει περισσότερο από κάθε άλλη. Θα επανέλθω όμως το συντομότερο για να μεταφέρω την εμπειρία -διότι πέρι τέτοιας πρόκειται- που είχα την χαρά και την τιμή να ζήσω εχθές βράδυ στο θέατρο "Αμόρε".Δυστυχώς όμως, οι

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-32207774413955817002008-06-04T17:38:00.004+03:002008-06-04T17:57:14.493+03:00

Γιατί να μαθαίνουμε τόσα πράγματα για έναν άνθρωπο μόλις πεθάνει; Γιατί δεν τα μάθαμε ποτέ πριν; Τι φαγητό του άρεσε, πώς διασκέδαζε, τι ποτό έπινε, τι αγαπούσε και τι τον πλήγωνε...Τώρα; Τι σημασία έχει; Σημασία έχει τι ένιωσε όσο ζούσε, τι μοιράστηκε και ποιός ήταν στον καθρέφτη του και μόνο. Μόνο τα δικά του μάτια μετράνε για το ποιός ήταν. Κι αφού δεν τον ρωτήσαμε όσο ζούσε, σίγουρα δε θα μας

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-49495470810960649962008-05-30T17:12:00.004+03:002008-05-30T18:24:52.417+03:00

Αντιπαθώ το φευγιό, από μικρή.Κι όσο το αντιπαθώ, τόσο το ζητάει το μέσα μου. Εξάλλου, κάθε τι μεγάλο και σημαντικό, συνήθως το διώχνουμε πριν το επιθυμήσουμε. Γιατί και πώς, δεν έχει σημασία.Τελικά, η ανάλυση δεν έχει τόση σημασία όση νόμιζα πως είχε. Στο τέλος της γραφής, αυτό που μένει είναι μια συμπερασματική παράγραφος, κι όλοι εκεί θα σταθούνε. Κανείς -σχεδόν- δε θα θυμάται τι έγραφες πριν

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-15612688971483447072008-05-22T18:32:00.002+03:002008-05-22T18:39:14.910+03:00

Η σιωπή μας είναι πάντα και η καταστροφή μας...Δεν σωπαίνω, απλά αναρωτιέμαι ακόμη πόσα αντέχει το πετσί μας...Περισσότερα στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-3880334099883607782008-04-16T11:11:00.003+03:002008-04-16T11:47:38.891+03:00

Κοίτα να δεις που πάλι από χθες σε θυμήθηκα. Πάνω που θα είχες αράξει κι εσύ στην ησυχία σου κι έκανες τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς σου ανενόχλητος. Μια συζήτηση όμως χθες, στο μάθημα, μου θύμησε ότι σε έχω παρατημένο κάπου εδώ γύρω...Και αναρωτιέμαι γιατί δε σου δίνω μια στη μούρη να σε κάνω σκόνη ρε μπάσταρδε.Κρατάς στα βρωμόχερά σου ό,τι πιο ιερό έχω: την ελευθερία μου. Ναι ρε, περπατάω,

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-38512053091819047552008-03-17T23:26:00.004+02:002008-03-18T00:59:29.238+02:00

Λοιπόν που λέτε, για να μην σας τα πολυλογώ, μόλις ετοίμασα τη βαλίτσα μου (ο Θεός ξέρει πώς κατάφερε να κλείσει τελικά...αν υπήρχε βραβείο βαλίτσας, η δική μου θα πήγαινε για oscar χωρητικότητας).Και όχι, δεν μετακομίζω γιατί χωρίζω, διότι παρεμπιπτόντως δεν χωρίζω κι όλας (πειράζει; :P), ούτε ετοιμάζομαι να πάω αποστολή σε άλλο πλανήτη (αυτό ίσως θα δικαιολογούσε τη μεταφορά της ντουλάπας μου

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-12537065820027168942008-03-05T09:05:00.004+02:002008-03-05T09:26:00.275+02:00

Ξύπνησα πριν ένα μοσάωρο και κάτι ψιλά. Και ναι, Ιάσονα, πίνω καφέ (γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;;ε;;ε;;). Σε περίπου σαράντα λεπτά θα πρέπει να βρω το κουράγιο να μπω στο αμάξι και να κατευθυνθώ από τον Κορυδαλλό (χοντρικά πάντα) προς τη Βουλιαγμένη.Είμαι ενθουσιασμένη για την καινούρια μου περιπέτεια! Η μέρα ξεκινά γεμάτη αγωνία και σασπένς!: Θα φτάσω στην ώρα μου; Φτάνει μία ώρα κι ένα τέταρτο

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-49197279866474363042008-02-28T23:17:00.003+02:002008-02-28T23:48:46.479+02:00

Δεν έχω τίποτα να πω...τίποτα.

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-62399329486263632782008-02-26T10:49:00.003+02:002008-02-26T11:38:13.079+02:00

Ο φόβος -ο κάθε τόσος δα φόβος σου- είναι ένα θηρίο που λυσσομανάει και δαγκώνει κάθε τι όμορφο που έχεις περισώσει και ζει μέσα στο μυαλό σου. Δαγκώνει μία, αντιστέκεται το ανοσοποιητικό σου -ίσως-, δαγκώνει δεύτερη την παλεύεις- ίσως- και πάλι...Όσο προσπαθείς να ξεκάνεις τον φόβο, εκείνος σε νικάει πάντα και την επόμενη φορά δαγκώνει πιο λυσσασμένα. Και μία απ' τις επόμενες δεν την παλεύεις, σ

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-25441863834851919592008-02-19T13:25:00.007+02:002008-02-19T14:19:56.229+02:00

Σηκώνομαι απότομα από το κρεβάτι και πατάω το κουμπί του υπολογιστή. Πάω στην κουζίνα. Θέλω καφέ. Με ξύπνησε το τηλέφωνο. Το πιο γλυκό κι όμορφο τηλέφωνο. Ή μάλλον η πιο αγαπημένη μου φωνή (ίσως μετά της μάνας μου). Φτιάχνω τον καφέ μου κι έρχομαι στο δωμάτιό μου ξανά. Ο υπολογιστής έχει ανοίξει -τα θέλει τα τέρμινά του- και την κουρτίνα δεν την ανοίγω ακόμη. Βλέπω όμως λίγο έξω γιατί είναι

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-31275756163563830642008-02-17T01:34:00.003+02:002008-02-17T02:02:41.409+02:00

Εδώ και καιρό θέλω να γράψω...Έχω να γράψω πολλά..πολλά..πολλά..κι άλλα. Θα το κάνω. Σιγά-σιγά. Η επανένταξη πρέπει να γίνει ομαλά (σαν εκείνη των σχιζοφρενών...δεν απέχω και πολύ εξάλλου...ποιός απέχει πια;). Δεν ξέρω με τι να αρχίσω, δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Το σκέφτομαι μέρες. Δεν κατέληξα ακόμη. Όμως ρε γαμώ το, σήμερα δεν πήγαινε άλλο! Ήθελα να γράψω. Τι "τί να γράψω"; ΑΥΤΟ! Αυτές τις

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-71642360469959549732007-11-17T14:52:00.000+02:002007-11-17T15:43:56.306+02:00

***To τραγούδι είναι το "Μη με ρωτάς" του Μάνου Λοϊζου σε στίχους του Λ. Παπαδόπουλου***

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-28606002620246627592007-11-11T14:59:00.001+02:002007-11-11T15:08:49.466+02:00

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τους φίλους μου γιατί δεν τους έχω δει καθόλου από τότε που γύρισα...Με πρόλαβαν τα γεγονότα και υπέκυψα στην τεμπελοκούραση...Στη Σχολή έχω μαθήματα καθημερινά και υποχρεωτικά από τις 14.00 ως τις 23.00. Και τα Σαββατοκύριακα το πρώτο που μου έρχεται στο νου να κάνω είναι να κλειστώ στο δωμάτιό μου και να κοιτάω τον τοίχο. Δεν ξέρω γιατί.Μάλλον είναι καλός ο λόγος

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-33861206302744316712007-11-05T12:42:00.000+02:002007-11-05T12:47:08.147+02:00

Κι αν τα όνειρα μοιάζουν με σύννεφα, τότε στη ζωή μου βρέχει...Βρέχει πολύ...Και τρέχω να μαζέψω όσο πιο πολύ νερό μπορώ. Γιατί αυτό το νέρο θα είναι ο αγιασμός μου τις μέρες που θα 'ρθουν και θα μου γδέρνουν λίγο-λίγο την ψυχή (μπορεί και το μυαλό).Η πιο ωραία στιγμή ενός ονείρου -για σένα- είναι όταν το αγγίζεις. Εκείνη την ιερή στιγμή, λίγο πριν το πιάσεις.Αν είσαι παρορμητικός, νευρικός,

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-88760789607895736802007-10-27T14:58:00.000+03:002007-10-27T15:07:21.454+03:00

Επειδή απόψε το βράδυ θα μπω στο αεεροπλάνο της επιστροφής, και καθόλου δε γουστάρω ομολογώ, προτιμώ να ανοίξω το blog και να βρω αυτό το μαλακισμένο ποστάκι που κάνω τώρα, παρά το προηγούμενο. Όπως επίσης και το τραγουδάκι ελπίζω να βοηθήσει τη γ@μημένη μου τη διάθεση.Πέρασα υπέροχα. Και το "υπέροχα" δεν είναι αρκετό. Έζησα τρεις καταπληκτικές εβδομάδες...Αναλυτικότερα από Ελλάδα, από αύριο...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-88080624883791636182007-10-08T00:41:00.000+03:002007-10-08T00:55:57.930+03:00

Η φωνή του Joey να λέει "London baby" κουδουνίζει μέσα στο κεφάλι μου τις τελευταίες δύο μέρες. Και καθόλου δε με χαλάει πρέπει να παραδεχτώ!Ε, δύο εβδομάδες και κάτι ψιλά λείπει το boyfriend (πςςςςς...σ' έφτιαξα πάλι...πιτσιρικάκι ακούστηκες) και η αλήθεια είναι ότι μας έπεσε λίγο βαρύς ο αποχωρισμός (καλά, μην κλάψετε κι όλας, εδώ δεν κλαίμε εμείς). Αλλά όπως και να το κάνεις, όταν τρεις μήνες

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-90153070371882401562007-10-02T18:12:00.001+03:002007-10-02T18:23:44.563+03:00

Το τραγούδι στο podcast είναι παραδοσιακό ρώσικο, αφιερωμένο στη ζωή ενός αηδονιού...Θα σας συγκινήσει αν το ακούσετε ως το τέλος...Κυρίως προς το τέλος (μετά το 3ο λεπτό)...Ερμηνεύει η Πωλίνα Μασουρίδου...Καλή διαδρομή...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-84187814232803071282007-09-27T17:07:00.000+03:002007-09-28T03:00:57.718+03:00

ΤΣΕΤΙΝ ΜΑΝΤΑΤΖΙ. Υποψήφιος Βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ.:"Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, πρέπει να εκλεγεί τουλάχιστον ένας Τούρκος βουλευτής. Αν εκλεγώ, σας υπόσχομαι να εκπροσωπήσω επάξια την τουρκική μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης."ΟΡΧΑΝ ΧΑΤΖΗ ΙΜΠΡΑΜ. Υποψήφιος Βουλευτής Ν.Δ.:"Από το 1983 συμμετέχω στα κοινά της τουρκικής μειονότητας."Δεν ξέρω τι σκοπούς έχει το κάθε κόμμα σ' αυτήν την χώρα. Δεν

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-44082786011977751672007-09-26T11:36:00.001+03:002007-09-26T18:27:02.264+03:00

Λοιπόν, που λέτε, αν θες να σπουδάσεις Υποκριτική σε κάποια δραματική σχολή στην Ελλάδα, υπάρχουν δύο τρόποι.Οι σχολές δραματικής τέχνης που υπάρχουν είναι είτε "Ανώτερες Σχολές Δραματικής Τέχνης" (τριτοβάθμιας εκπαίδευσης) είτε τύπου "Studio" δηλαδή Κέντρου Ελευθέρων Σπουδών.Και στα δύο, η φοίτηση είναι τριετής. Το πρόγραμμα σπουδών δεν είναι πάντοτε διαφορετικό. Δηλαδή όταν ένας ιδιώτης έχει

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-18213628638378426502007-09-14T13:05:00.000+03:002007-09-14T13:29:05.727+03:00

Έχω τόσο άγχος (τρακ είναι η σωστή λέξη I guess) που σχεδόν εύχομαι να σπάσω κανένα πόδι για να έχω άλλοθι να μην πάω το Δευτερότριτο εκεί που πρέπει να πάω (δηλ. να αρχίσω να δίνω εξετάσεις σε διάφορες Σχολές, λεπτομέρειες αφού...τελεσιδικίσουν οι αποφάσεις :P).Κι όταν λέω άλλοθι, εννοώ προς τον εαυτό μου κι όχι μια δικαιολογία "για τους άλλους" κλπ.Κάθε φορά που είχα να διαβώ μια πόρτα στη ζωή

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-51637034704700330752007-09-12T19:55:00.000+03:002007-09-12T19:58:56.936+03:00

Οι καλύτερες μέρες της ζωής, είναι εκείνες που χάλασαν από μια τόση δα στιγμή.Μόνο η χαρά είναι τόσο εύθραυστη και τόσο φευγάτη.Κι όποιος προλάβει "τον Κύριον οίδε".Κι όποιος δεν συνειδητοποιεί πόσο εύκολα -ακόμη και μ' ένα φύσημα μιας λέξης- μπορεί να καταστρέψει το μισό του "βασίλειο", ακόμα τίποτα δεν είδε από ζωή.Κι όποιος υποτιμά την δύναμη μιας λέξης, ακόμα τίποτα δεν είδε από πόνο.

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-20459041438269471992007-09-04T02:54:00.000+03:002007-09-04T03:18:18.579+03:00

Φίλος δεν είναι εκείνος που κάνει την καθημερινότητά σου πιο ευχάριστη, πιο διασκεδαστική ή πιο εύκολη. Φίλος είναι εκείνος που πασχίζει να σου δείξει όλα όσα με κόπο γνώρισε ώστε εσύ να κάνεις ένα βήμα πιο πέρα από εκείνον.Φίλος δεν είναι εκείνος που θα σε παρηγορήσει και θα σε καλοπιάσει στα δύσκολα (κοινώς "όταν έρθει εκείνη η ώρα θα με θυμηθείς!" και άλλα τέτοια κουνώντας το δάχτυλο). Φίλος

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-37560807280704205352007-08-28T20:35:00.000+03:002007-08-28T21:05:35.991+03:00

Σταδιακά λοιπόν, και με αργό ρυθμό επανέρχομαι στα επίγεια.Όχι, δεν θα προσγειωθώ. Αργώ ακόμα. Για να είμαι πιο ειλικρινής, "αργούμε". Καλά είμαστε εδώ πάνω. Ψηλά φίλε μου, πολύ ψηλά. Τρώμε καμιά τούμπα -σαβούρα ντε που λέει και η γενιά μου-, σπάμε τα μούτρα μας αλλά ξαναπετάμε.Γιατί αν είναι να τρώμε σφαλιάρες -από τους ανθρώπους ή αυτό που λέμε "από τη ζωή" πιο γενικά, αν είναι να γρατζουνάμε

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-12958324159376530502007-07-17T15:11:00.000+03:002007-07-17T15:39:26.944+03:00

Δεν γράφω πολύ συχνά τελευταία. Έτσι συμβαίνει όταν ξεχειλίζεις από σκέψεις και συναισθήματα. Μέχρι μια στιγμή να κάνεις το ντου και να γίνουν όλα λέξεις, αράδες, φιλιά, αγκαλιές ή και φωνές. Θα γίνει κι αυτό, είμαι σίγουρη.Διακοπές λοιπόν εν όψει...Ομολογώ ότι είμαι στο όριο του να νιώσω ενοχές που θα καταφέρω να πάω διακοπές αφού σκέφτομαι ότι για τους περισσότερους ανθρώπους αυτή είναι μια

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-4373026989249626722007-07-11T17:16:00.000+03:002007-07-11T17:29:05.297+03:00

Πολλές φορές στη ζωή συμβαίνει και το "λίγο" για μας να είναι "πάρα πολύ".Σ' αυτό εδώ που ζούμε...Tώρα...Και γι όσο...Eμείς οι δύο...Εδώ και παντού...και το "πολύ" -μαζί σου- είναι τόσο μα τόσο λίγο για να ικανοποιήσει την επιθυμία μου για σένα...Απλά την τρέφει...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-16182889565366791572007-07-03T23:32:00.000+03:002007-07-04T00:06:04.713+03:00

Υπάρχει ένα δάκρυ που δεν είναι για κανέναν. Δραπετεύει από τα μάτια μου μα δεν είναι καν για μένα. Δεν είναι δικό μου. Ούτε για σένα είναι. Είναι από την ψυχή μου προς το τίποτα.Στο τίποτα έχω αφιερώσει τα πιο δικά μου. Στο τίποτα έχω αποθέσει τις πιο μεγάλες μου ελπίδες, τα πιο σβησμένα φώτα μου, τις αγάπες και τα μίση μου, τα πάθη μου και την ακοή μου. Το τίποτα ακούω κάθε που ξημερώνει και

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-53316287919306747172007-06-26T13:11:00.000+03:002007-06-26T14:07:53.081+03:00

Ναι, κάνει τόση ζέστη που η επιθυμία μου για ζωή διαρκώς μειώνεται. Αναβλητικότητα. Από αυτό πάσχω. Και υποφέρω και από τάσεις φυγής. Δεν ξέρω γιατί. Αδιαφορώ αυτή τη στιγμή για το "γιατί" αλλά θέλω να την κοπανήσω. Το δισάκι μου στον ώμο, τη βενζίνη στο ντεπόζιτο, μερικά cd's και να μην ξέρω κατά που οδηγώ.Περίεργα τα φέρνει ο χρόνος. Όλα περίεργα ξαφνικά. Δεν περίμενα ποτέ ότι μπορεί "να συμβεί

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-2433846534961163332007-06-20T14:22:00.000+03:002007-06-20T15:02:04.139+03:00

Τόσους μήνες, δεν έχω γράψει τίποτα για την Παιδεία, την κατάσταση των τελευταίων δύο χρόνων, την γνώμη μου ίσως την εμπειρία μου, μια σκέψη...ο,τιδήποτε. Δεν είχα τη διάθεση. Ούτε τώρα την έχω. Θα το κάνω κάποια στιγμή και θα είναι μάλλον δυσάρεστο. Αλλά θα το κάνω.Σήμερα όμως θα σχολιάσω απλά το "Νέο Υπουργείο Παιδείας στο Μαρούσι" ή όπως το είπε ο πρωθυπουργός "νέο στρατηγείο της εκπαιδευτικής

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-5881954265159047142007-06-18T13:23:00.000+03:002007-06-19T14:41:29.795+03:00

Λοιπόν, δε θα ντραπώ να το παραδεχτώ. Μου αρέσουν οι γάμοι. Οκ, ξέρω ότι ακούγεται μικροαστικό, αλλά αν με ένοιαζε το πώς ακούγεται ό,τι λέω, τότε σίγουρα θα ήμουν όντως μικροαστή. Αν και τώρα που το σκέφτομαι (σκούρυνα λίγο το μαλλι και βοήθησε, σας το είπα;!) δεν είναι και τόσο κακό το να είσαι μικροαστός. Από το να είσαι...μεγαλοαστός με ευρωδόλλαρα για μυαλό και δερμάτινη ασφαλή καρέκλα για

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-44581724814426585192007-06-15T22:03:00.001+03:002007-06-15T22:05:59.165+03:00

Πάω ταξιδάκι. Σαββατοκύριακο Ξυλόκαστρο-Τρίπολη. Η αφορμή ένας γάμος. Όχι ο δικός μου, μην το κάψουμε τελείως από τη ντεκαπάζ...Σας φιλώ και να περάσετε ένα ωραίο σουκού, αν και δύσκολο αφού δε θα δείτε ούτε ένα post μου. Ξέρω, η ζωή είναι σκληρή και η Γεωργία ψώνιο. Άλλα όπως μου έχει πει και η φίλη μου η Σοφία "αν η μετριοφρωσύνη ήταν προσόν...θα την είχα".ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ ΛΕΜΕ!! Δεν είναι μεταδοτικό

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-91201560185374772782007-06-11T01:06:00.000+03:002007-06-11T01:33:21.229+03:00

Είναι κάποιες φορές που κοιτάς από το μπαλκόνι τον δρόμο και όλα είναι διαφορετικά. Ο δρόμος φαίνεται πιο μακριά, σε ζαλίζει το ύψος του πρώτου ορόφου, περνούν μηχανές κι όμως δεν τις ακούς...Σαν να έχασες την ακοή σου. Ο χρόνος σταματάει.Ύστερα γυρίζεις το κεφάλι δεξιά και βλέπεις έναν ακόμη στο διπλανό μπαλκόνι. Τό ιδιο έκπληκτος με σένα. Γυρνάς αριστερά, κι άλλος ένας...Ξανακοιτάτε όλοι τον

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-23770383624078608352007-06-09T19:34:00.001+03:002007-06-09T21:17:46.948+03:00

'Νταξ'...δεν είμαι και ο Θεοτοκόπουλος... Aλλά το ταλέντο είναι από αστείρευτη πηγή μιλάμε...Γεννημένη ζωγράφος (χαχαχαχα καλό! ναι ρε! μόνη μου γέλασα με το αστείρευτο χιούμορ μου...τραβάμε ζόρι; )...Για βγείτε λίγο από τη σπίντα!! Άντε, chill out!!Κι όποιος τολμήσει και με πει χαζοχαρούμενη, να του πέσει...(ο ουρανός στο κεφάλι! Αλλά όποιος έχει τη σφίγγα...)p.s. Τα 23 έχω κλείσει.p.s.2 H

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-35287802913114867832007-06-08T08:53:00.000+03:002007-06-08T09:05:23.588+03:00

Όλα ξεκίνησαν όταν ξύπνησα ('νταξ', μην υπερβάλουμε, ξανθιά είμαι κι όσο να πεις ένα limit up το έχω). Όλα έμοιαζαν φυσιολογικά, πλην του γεγονότος ότι όντως ξύπνησα στις 8 (μιλάμε για την ανατροπή, όχι βλακείες).Ξύπνησα λοιπόν και κάτι μου μύριζε (δεν ήταν ούτε τα πόδια μου, ούτε τα παπούτσια μου).Ανοίγω το ένα μάτι...Σηκώνομαι...Πάω στην κουζίνα...Φτιάχνω καφέ...Πίνω μια γουλιά...Ανοίγω και

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-85013664304021228072007-06-07T03:26:00.000+03:002007-06-07T04:37:09.814+03:00

Ταξιδεύω...Σε μέρη που ζουν αυτά που ζηλεύω:στο σκάφος του μυαλού μου πάλιμπαίνω και φεύγωΠάω απο δω, πάω από κει και κάπου στην Αμερικήστις γειτονιές που οι ηρωές μου μεγαλώσαν εκείεκεί που αυτοί οι τρελοί φτιάξανε κάτι για μέναχορεύανε σε μουσαμάδες βάφανε τρέναΤαξιδεύω σε μέρη που δε μπορείς να φανταστείςκαι στο ασκέρι του Αλή-Μπαμπά γίνομαι ληστήςκι από 'κει σε μια παγόδα στην Κίναεκεί που

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-18405469078476987862007-06-06T16:22:00.000+03:002007-06-06T16:35:30.584+03:00

-Γιατί ορισμένοι υποτιμούν τους επιθεωρησιακούς ηθοποιούς;Η επιθεώρηση είναι το πιο δύσκολο είδος – η κωμωδία γενικότερα. Όλοι αυτοί οι μεγάλοι ηθοποιοί που πέρασαν (Αυλωνίτης, Ρίζος, Φωτόπουλος, Ηλιόπουλος, Ορέστης Μακρής, αλλά και άλλοι) ήταν επιθεωρησιακοί. Μάλιστα, η Κοτοπούλη, από τις μεγαλύτερες τραγωδούς μας, για δέκα χρόνια έπαιζε επιθεώρηση. Και το παράπονο της Παξινού –γιατί δούλεψα

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-26866571005882095482007-06-06T01:12:00.000+03:002007-06-06T01:27:20.369+03:00

Ό,τι διακρίνει ο καθένας...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-88746623031763520912007-06-06T00:04:00.000+03:002007-06-06T00:18:08.948+03:00

Είμαι μόνη μου.Μ' αγαπούν οι φίλοι μου, το ξέρω.Μα είμαι μόνη μου.Με αγαπούν και οι συγγενείς.Μα είμαι μόνη μου.Πάντα ήμουν μόνη μου, εξ ορισμού. Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται μόνοι. Γιατί; Γιατί το μυαλό τους γεννιέται καταδικασμένο να δουλεύει με τέτοιον τρόπο που κανείς να μην χωράει την καρδιά τους. Κανείς δεν χωράει την αγάπη που του 'χω και σε κανενός την αγάπη δε χωράω.Είμαι μόνη.Δε λυπάμαι

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-80353877225069589862007-06-04T15:54:00.000+03:002007-06-04T16:38:13.502+03:00

Κοιμήθηκα κατά τις 6 το πρωί. Τι γιατί; Επειδή έτσι θέλω!Ξύπνησα στις 10. Τι γιατί; Επειδή έτσι θέλω!Ακούω μουσική από τις 10 μέχρι τώρα ασταμάτητα. Τι γιατί; Επειδή έτσι θέλω!Είμαι κουρασμένη, από πολλά κι από πολλούς. Επειδή έσι ήθελα!Πριν λίγο δυνάμωσα τη μουσική στο τέρμα ακούγοντας "Από το άπειρο σ' εσένα" (thanx...) και όσο έπαιζε έχωσα το κεφάλι μου στην μπανιέρα με παγωμένο νερό να

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-86931650375313429362007-06-03T18:56:00.000+03:002007-06-04T01:51:16.770+03:00

Ό,τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο,αμίλητο όπως ένα μεγάλο βάζο του σπιτιού,που πουλήθηκε κάποτε σε δύσκολες ώρες,και στη γωνιά της κάμαρας, εκεί που στέκονταν το βάζο,απομένει το κενό πυκνωμένο στο ίδιο σχήμα του βάζου,αμετάθετο, ν' αστράφτει διάφανο στην αντηλιά,όταν ανοίγουν πότε-πότε τα παράθυρα.Και μέσα στο ίδιο βάζο, πούχει αλλάξει την ουσία τουμε ίδια κ' ισότοπην ουσία απ'

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-64000082821566599712007-06-02T16:22:00.000+03:002007-06-02T17:19:50.701+03:00

Δεν έχω περάσει ούτε ένα Καλοκαίρι στη ζωή μου όπως θα ήθελα να το περάσω...Όποιος είναι να μου χαλάσει τη διάθεση, το κάνει συνήθως Καλοκαίρι...Αυτό το Καλοκαίρι είναι δικό μου και θα είναι το καλύτερο!Κι αν σκοπεύετε οι επόμενοι 2 μήνες να είναι οι καλύτεροι της ζωής σας, τότε ... Τα καπελάκια σας, τα χαμόγελά σας και ... Come along now! Βιαστείτε!Το καράβι σαλπάρει!! κΑληΜέρα

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-57753746634726912972007-06-01T14:20:00.000+03:002007-06-01T14:24:56.724+03:00

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-18318229803657624252007-05-31T23:35:00.000+03:002007-05-31T23:47:44.086+03:00

Ήταν ένα βατραχάκι μια φορά κι έναν καιρότριγυρνούσε μες τα έλη, πότε 'κει και πότε 'δωΌλο μύριζε λουλούδια, γνώριζε και νέες μύγεςήξερε και δυο τραγούδια μα του λείπανε δυο βίδεςΝόμιζε πως μες τα έλη, ήτανε άνθη πολλάκαι δεν είχε καταλάβει πως βουτούσε στα σκατάΈλεγε όλο καμάρι "κοίταξε με πως βουτάω!"και δε σκέφτηκε ποτέ "μία μέρα θα τα φάω"Ένα βράδυ που πηδούσε από νούφαρο σε λίμνηκάτι σαν να

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-71148001797066209842007-05-30T17:03:00.000+03:002007-05-31T04:27:15.569+03:00

***Από προχθές που το πρωτοάκουσα ταξιδεύοντας στη βροχή, με έχει στοιχειώσει, σταυρώσει και αναστήσει κανονικά...***Every finger in the room is pointing at me...I wanna spit in their facesthen I get afraid of what that could bringI got a bowling ball in my stomach...I got a desert in my mouthFigures that my courage would choose to sell our nowI've been looking for a savior in these dirty

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-55412193581176699942007-05-29T20:02:00.000+03:002007-05-29T20:15:06.334+03:00

***Αναδημοσίευση από το yperoptix. Μια κίνηση των bloggers για τη ΖΩΗ. Μία ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας***Δεν προσπαθούμε με κανέναν τρόπο να εκμεταλλευτούμε τον άδικο χαμό της Αμαλίας Καλυβινού. Θέλουμε απλά να δώσουμε μια συνέχεια στον αγώνα που εκείνη ξεκίνησε. Να ενημερώσουμε, να διαμαρτυρηθούμε και εν τέλει να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο σύστημα υγείας. Για όλους μας. Χωρίς φακελλάκια,

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-8770656163686934682007-05-28T14:03:00.000+03:002007-05-28T22:29:23.591+03:00

Ήτανε μια φορά, μια αγελάδα με φτεράπου όλο χόρευε, γλεντούσε, και τα βράδια όλο κεντούσεΉταν άσπρη σαν το γάλα, είχε και βυζιά μεγάλαήταν όμορφη και φίνα, έτρεχε σαν ελαφίναΈνα βράδυ θλιβερό, να θυμάμαι δεν μπορώγνώρισε έρωτα μεγάλο, παθιασμένο, μ' έναν γάλοΟ γάλος ήταν θλιβερός, μα μέσα σ' όλα τυχερόςείχε έρθει απ' την τουρκία για να βρει την ευτυχίαΕρωτεύτηκαν πολύ, μα τους πήγαν φυλακήπου

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-76057268795084486912007-05-27T03:34:00.000+03:002007-05-27T03:36:50.492+03:00

Τελικά, η έμπνευση είναι μεγάλο προσόν στον άνθρωπο.Η όρεξη και η διάθεσή του να την καταγράφει, είναι ακόμη μεγαλύτερο.Η εξυπνάδα είναι επίσης μεγάλο προσόν. Το ίδιο και η ευαισθησία. Και η φαντασία. Και το χιούμορ.Ξέρετε όμως ποιό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ατού ενός ανθρώπου;Το να έχει την διάθεση να κάνει τους άλλους να νιώθουν όμορφα.

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-24027188389715337092007-05-25T19:59:00.000+03:002007-05-25T20:23:51.070+03:00

Η πρώτη φορά που έκανα sex ήταν με κάποιον που ερωτεύτηκα πολύ...Παράφορα θα τολμούσα να πω. Η σχέση μας ήταν θυελλώδης και κράτησε λίγο: όχι παραπάνω από 4 μήνες. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα...Πάντα θα τον αγαπώ. Εκείνος βέβαια δεν με ξεπέρασε ποτέ, όμως καταφέραμε μέσα από τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν τον χωρισμό μας να παραμείνουμε φίλοι! Πραγματικοί φίλοι...Όταν αποφάσισε να μείνει με την

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-51687201930724545332007-05-24T16:15:00.000+03:002007-05-24T16:16:39.140+03:00

Δεν έχω όρεξη για πολλά λόγια σήμερα αν και θα ήθελα να πω πολλά...Ακούστε όμως το τραγουδάκι στο podcast...Και απαντήστε μου εν τέλει...Τι παίζει τώρα;

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-37136134513207126662007-05-20T01:13:00.000+03:002007-05-20T01:20:03.667+03:00

"Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί." Τ. Λειβαδίτης

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-19630540317218988132007-05-18T22:37:00.000+03:002007-05-18T22:44:13.719+03:00

Βαριέμαι. Αφόρητα.Το έχω ξαναπεί, μπορεί να με σκοτώσει η βαρεμάρα (και η αφηρημάδα).Αν δεν πάω από κανένα που θα έχω φτάσει στο αμήν (παίζει κι αυτό), σίγουρα θα πεθάνω είτε από το ένα είτε από το άλλο.Αύριο το πρωί (8.30 παρακαλώ, όχι παίζουμε) δίνω Μαθηματική Ανάλυση Ι (αν δεν ξέρετε τι είναι, μην μπείτε στον κόπο ούτε να ρωτήσετε, ούτε να μάθετε. Οι περιττές πληροφορίες στο μυαλό μπορεί να

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-29458339153065749862007-05-16T23:18:00.000+03:002007-05-16T23:49:33.511+03:00

Σήμερα λοιπόν είπα να γράψω κάτι με τίτλο (ε, xazomama? :) ).Η αλήθεια είναι ότι θέλω να νιώσω λίγο καλύτερα επιτέλους. Για μένα είναι πολλές τρεις μέρες down. Όχι βέβαια ότι δεν έχω υπάρξει και περισσότερες. Και μήνες ακόμα...Αλλά τι να κάνω; Την παλεύω όπως μπορώ.Η κούραση των ημερών από τη μία εξουθενώνει τα λιγοστά νεύρα μου που δεν έχουν σπάσει ακόμα, αλλά από την άλλη με εξαντλεί τόσο

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-27003448525191626912007-05-14T04:07:00.000+03:002007-05-14T17:00:58.848+03:00

Δεν είμαι καλά. Δεν νιώθω καλά.Για την ακρίβεια νιώθω πολύ άσχημα. Και άσχημη. Και αδύναμη. Και ανίκανη να τελειώνω αυτά που αρχίζω.Και πάλι από την αρχή...Άσχημα, άσχημη, αδύναμη, ανίκανη να τελειώνω αυτά που αρχίζω...Και πάλι...Άσχημα.........................Πολλές φορές ένιωσα να παραπατάω ισορροπώντας στο τεντωμένο μου μυαλό, στην κόψη της σκέψης μου.Απόψε όμως, στο πρώτο παραπάτημα θέλω απλά

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-14219031937886731712007-05-13T03:47:00.000+03:002007-05-13T04:28:23.637+03:00

Σου μιλάω ρε φίλε...Καταλαβαίνεις τι λέει το τραγούδι; Ακούς ρε μαλάκα; Σου μιλάω ρε, ξύπνα ρε γαμώ το κεφάλι σου, ξύπνα...Μάζεψέ τα.Μάζεψέ τα τώρα και φύγε. Ξεκουμπίσου ρε σου λέω! Στο διάολο...Είσαι από σκάρτο υλικό ρε συ...Κρίμα ρε...Κρίμα γιατί σε ήθελα εδω γύρω, στη ζωή μου...Κρίμα ρε γιατί δε ζεις. Δεν υπάρχεις. Και νομίζεις ότι κάνεις και θόρυβο...Αλλά δεν υπάρχεις ρε φίλε...Κρίμα ρε...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-41933401959369106892007-05-10T22:27:00.000+03:002007-05-11T04:23:09.497+03:00

Παραλαμβάνω σειρά από τον Γκρινιάρη και ικανοποιώ το πιο ματαιόδοξο όνειρό μου: να πάρω την συνέντευξη του εαυτού μου...Ιδού λοιπόν!1)Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;Ανύπαρκτη σαν κάθε τι απόλυτο.2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;Η ανάγκη.3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;Θα ξαναξεσπάσω σε γέλια, είναι σίγουρο οπότε...θα απαντήσω λίγο πριν πεθάνω (εκτός αν πεθάνω γελώντας που είναι και

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-85767056823104298092007-05-10T14:30:00.000+03:002007-05-10T14:39:54.725+03:00

Όταν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα μοιάζουν πολυτέλεια, κακόγουστο αστείο ενός άλλου Θεού ή ουτοπία συναισθηματικά διεφθαρμένων ανθρώπων, καλό είναι να μας επαναφέρει στην Ηθική και το Δίκαιο η Τέχνη.Εξάλλου τι θα ήταν η Τέχνη δίχως αυτόν τον σκοπό;Αφιερώστε δυο λεπτά, δείτε το παρακάτω slide και διαβάστε τις λεζάντες...Κάνει καλό στην απάθεια, και πιστέψτε με πάσχουμε πολλοί από αυτήν. ***

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-17633651865674133062007-05-08T14:48:00.000+03:002007-05-10T17:37:51.561+03:00

Edit: Εννοείται πως αυτοί είναι οι φίλοι μου :)

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-16571302612873783862007-05-07T04:05:00.000+03:002007-05-07T04:21:19.600+03:00

Με το τσιγάρο και τον αναπτήρα στο χέρι, προσπαθώ να κάνω νόημα στον σερβιτόρο με απώτερο σκοπό να ζητήσω τασάκι...Με βλέπει...Είναι στα 7-8 μέτρα μακριά μου του δείχνω το χέρι μου -αυτό με το τσιγάρο λέμε!- χαμογελάω σαγηνευτικά (aka σαν τον joker σε τράπουλα του '60, μη σου πω και ιταλική) και συλλαβίζω "τα-σά-κι", με δυσκολία βέβαια αφού δε θέλω στιγμή να αποχωριστώ το χαμόγελό μου, οπότε το

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-61512471771081670642007-05-05T22:20:00.000+03:002007-05-05T22:27:56.240+03:00

Με δυσκολία σε θυμάμαι...Σ' αγαπώ μα σε ξέχασα.Συγγνώμη...Απλά "το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν", επιτέλους ξεκίνησε κι αυτό...Και σε προσπέρασε. Έτσι απλά, κι όχι επίτηδες. Απλά συνέβη...Πιο πολύ λυπάμαι εγώ από σένα...Μα αν με δεις να κατεβαίνω για να σε περιμένω στον επόμενο σταθμό, προσπέρασέ με κι εσύ...Ξανά.Και να βρεθούμε τι θα βγει;Αφού άλλαξες εσύ κι αυτό φτάνει για να μην

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-79767775964946654542007-05-04T18:44:00.000+03:002007-05-04T18:57:32.821+03:00

Humanity,auf wiedersehen it's time to say goodbyeThe party's over as the last good diesand angel criesHumanity,it's au revoir to your insanityYou sold your soul to feed your melodies,your fantasies and lies You are a drop in the rain,just a number not a nameand you won't see ityou don't believe it At the end of the dayyou are a needle in the hayyou signed and sealed itand now you gotta deal with

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-339684446108667932007-05-02T20:04:00.000+03:002007-05-02T20:15:24.263+03:00

Φυσικά και ονειρεύομαι. Ζει κανείς μόνο μ' ένα ξερό μισθό; Πόσο συχνά; Κάθε που εγκαταλείπουν συχνότατα όλοι. Επηρεάζουν τους απόντες τα όνειρά σας; Βέβαια. Το ξανασκέφτονται καλά και μάλλον μετανιώνουν οριστικά τους όλοι. Είναι ελευθέρα η είσοδος; Όχι εντελώς. Ζητάω την άδεια του ονείρου πριν ελπίσω. Μου την δίνει εν γένει μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές. Να πιστέψω δίχως ν'

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8