Παράθυρα ανοιχτά.

Αν θέλεις να ψηφίσεις Χρυσή Αυγή, έχει αποτύχει παταγωδώς η Αριστερά σ' αυτήν την κοινωνία. Δεν φταις εσύ άμεσα, φταίνε όμως όλα όσα δεν έκανες ούτε εσύ -μεταξύ άλλων.

Αν θέλεις να ψηφίσεις ξανά "αρνητικά", δηλαδή αντί να ψηφίσεις αυτόν που θέλεις να σε εκπροσωπήσει, να ψηφίσεις τον αντίπαλο εκείνου που δεν θέλεις να σε εκπροσωπήσει, έχει αποτύχει το ένστικτό σου. Ξανά.

Αν θέλεις να μην ψηφίσεις, να απέχεις, έχει επιτύχει το Σύστημα να διαβρώσει και την πιο ισχνή ελπίδα που θα μπορούσες να τρέφεις για το "σήμερα".

Σήμερα. Ψηφίζεις για το τώρα, όχι για το αύριο, όχι για το μακρινό και δυσδιάκριτο μέλλον, όχι για το αόριστο "μέλλον των παιδιών σου", για το τώρα.

Είσαι ακόμα ζωντανός. Είμαστε ακόμα εδώ. Η ζωή είναι τώρα και είναι εδώ. Δεν είναι "κάποτε", τοποθετημένη σ' ένα μέλλον που δήθεν δεν ορίζεις. Η ζωή σου είναι εδώ. Είναι όπου είσαι. Είναι ό,τι είσαι. Είναι όπως είσαι.

Δεν ξέρω αν η ψήφος του καθενός μας θα κάνει "τη διαφορά". Γνωρίζω όμως ότι το πρωτόγονο ένστικτο της επιβίωσης που έφερε το ανθρώπινο είδος στο 2012 μ.Χ. είναι μια δύναμη που πρέπει πια να ασκηθεί προς το καλό.

Η ιδεολογία καθενός είναι χαραγμένη στην προσωπικότητά του. Και η προσωπικότητα καθενός αποτυπώνεται σ' αυτά και σ' αυτούς που αγαπάει. Πάρε μια βαθιά εισπνοή και λίγο πριν εκπνεύσεις, σκέψου ό,τι και όποιον αγαπάς. Και εκπνέοντας, θα ξέρεις αν και τι θα ψηφίσεις. Τόσο απλά. Κι ας με λες τώρα ανόητη, ανεύθυνη, απλοική και ας γελάς μ' αυτή μου την "προτροπή". Δεν πειράζει. Ψήφισε γελώντας. Ίσως αυτό να είναι που χρειαζόμαστε. Όλοι. 

Μια μέρα, θα πετάξω...

Ήρθες στον ύπνο μου. Τρεις συνεχόμενες νύχτες. Να δεις που τελικά είν' αλήθεια αυτό που λένε για τις ψυχές και τις 40 μέρες μετά την "αναχώρηση". Τα θυμάμαι σχεδόν όλα όσα μου είπες και τις τριες φορές. Τα άλλα που δεν θυμάμαι καλά, θα τα έχεις σίγουρα γράψει στην ψυχή μου, ξέρεις εσύ τον τρόπο, πάντα ήξερες, κι όταν ήσουν "εδώ" και τώρα που είσαι "εκεί".

Δεν είμαι καλή στα λόγια σήμερα -αν ήμουν ποτέ- αλλά τραγουδώ καμια ώρα τώρα το τραγούδι που μισούσες για να σε "πειράξω". Να σε "σκουντήσω" λίγο ντε...Να κάνεις τάχα μου δήθεν πως νευριάζεις για να μου δώσεις την ικανοποίηση ότι τα κατάφερα, όπως κάνουμε ότι πονάμε σαν μας κλωτήσει 3χρονο πιτσιρικάκι. Α, θα δούμε μπάλα κι απόψε, ναι; Τελικός,Τρεις ρε!

Μου λείπεις πιο πολύ από την πρώτη μέρα. Αλλά δεν πειράζει, χαλάλι σου. Θα μάθω να ζω και μ' αυτό, όπως μαθαίνουμε αργά ή γρήγορα να αποδεχόμαστε. Αποδέχομαι. Αποδέχομαι; Μπα...Θα γίνει κι αυτό όμως. "Μην ζορίζεις την ψυχή σου, αγόρι μου, μέχρι εκεί που μπορεί".

Καλώς.


Υ.Γ. Ο Κίμωνας πάντα γράφει υπέροχα κι έτσι ευτυχώς καλύπτει το κενό της έκφρασής μου και σήμερα... Ένα ποίημα για τον Σοφοκλή Πέππα, του Κ. Ρηγόπουλου

Του φίλου μου του Κωσταντή.

Το είπε ένας και είναι σαν να το λέμε πολλοί

Hellene?!

Είμαι Ελληνίδα. Είμαι 28 χρονών. Πίνω ούζο, κρασί και τσίπουρο. Πολύ, αν έχω καλή παρέα. Μιλάω δυνατά. Φωνάζω μες τη μέρα πάνω από 1456 φορές και σε όλους φαίνεται φυσιολογικό. Δεν ενοχλεί κανέναν. Όλοι στην οικογένειά μου φωνάζουνε πολύ. Χωρίς λόγο. Συναίσθημα μάλλον. Πολύ κι αυτό. Όλοι μου οι φίλοι λέγονται “Γιώργος” ή “Γιάννης” ή “Μαρία”. Έχω και κάποιους που λέγονται “Alex” ή “Katrin” ή “Jean” γιατί μ’ αρέσει να ταξιδεύω και κάνω φίλους εύκολα (επειδή πίνω πολύ και μιλάω δυνατά, υποθέτω). 

Δεν πηγαίνω στην Εκκλησία -η υπόλοιπη οικογένεια το κάνει όμως και μ’ αρέσει που επιστρέφουν χαρούμενοι- αλλά το Πάσχα δεν χάνω με τίποτα το σούβλισμα του αρνιού στο χωριό μου, τα κλαρίνα και τα γλέντια με τους παππούδες -κυρίως- της οικογένειας. Τον υπόλοιπο χρόνο τρέχω σε μια Αθήνα στριμωγμένη να βρω δουλειά, να πληρώσω τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ -μέσω ίντερνετ αν γίνεται- να προλάβω να μην κλείσουν τα μαγαζιά, να βρω τρόπο να επιβιώσω όπως και οι υπόλοιποι που ζούμε στην ίδια χώρα, Έλληνες και μη. 

Μιλάω κι εγώ τρεις γλώσσες, έχω δύο ανώτερα πτυχία, ένα μεταπτυχιακό και είμαι πολιτικοποιημένη εκ φύσεως. Αυτά δεν με εμποδίζουν να αγαπώ το ούζο, το κρασί και το τσίπουρο. Ούτε με αναγκάζουν να είμαι οπαδός του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας. Σέβομαι την ιστορία των προγόνων μου. Σέβομαι την ιστορία της Ανθρωπότητας, γενικά και ειδικά. Γεννήθηκα Ελληνίδα, κι έτσι εντάχθηκα αυτόματα και εξ ορισμού σε μία υπο-ομάδα της Ανθρωπότητας, στους Έλληνες. Διάολε, όμως...Πάνω και πέρα απ’ όλα αυτά, αγαπώ τους Ανθρώπους απ’ όπου κι αν κατάγονται. 

Θέλω να έχει το δικαίωμα ο κάθε άνθρωπος να κατοικήσει εκεί όπου επιλέγει. Έχει δικαίωμα ο κάθε άνθρωπος να χαίρει ιατρικής περίθαλψης και παροχής παιδείας απ’ όπου κι αν κατάγεται, απ’ όποιο κράτος κι αν επιλέξει. Έχει το δικαίωμα ο κάθε άνθρωπος να κυκλοφορεί ελεύθερα και χωρίς φόβο, ενταγμένος σε όποια κοινωνία επιλέξει. Έχει δικαίωμα ο κάθε άνθρωπος να αγαπάει και να αγαπιέται από τον διπλανό του. Έχει δικαίωμα ο κάθε άνθρωπος να αυτοπροσδιορίζεται σε όλους τους τομείς. Να πιστεύει σε Θεό ή να μην πιστεύει. Να πιστεύει σε όποιον Θεό θέλει. Να μιλάει όσες και όποιος γλώσσες θέλει. Να μορφώνεται όπου και όπως θέλει. Να συστήνεται “έτσι” ή “αλλιώς”. Να επιλέγει τη σεξουαλικότητά του, το χρώμα των μαλλιών του, τα ρούχα του και το φρασεολόγιό του. Ελεύθερα. Ισοδύναμα. Εξωστρεφώς ή εσωστρεφώς. Κι αυτό δικαίωμα. 

Ναι, είμαι Ελληνίδα. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό για μένα -συγχωρήστε με- είναι το ότι είμαι Άνθρωπος. Είμαι “η Γεωργία”. Και “δεν είμαι πάντα καλά”. Αλλά αγωνίζομαι. Και ξέρω ότι για “να είμαι καλά” πρέπει να είμαστε όλοι. Οι Άνθρωποι. 

"Όλοι οι ρεμπέτες...."

Και να που πέρασαν σχεδόν δυο μέρες που την έκανες γι άλλα. Και για πες μας καμιά κουβεντούλα μωρέ...Είναι καλύτερα εκεί; Στοίχημα πως ναι. Από μπάλα τι λέει; Παίζει τίποτα καλό; Από κρασιά βολεύεστε ή στεγνά; Τίποτα "ουρί του Παραδείσου" σκάνε μύτη ή είσαι στο...ορθόδοξο section; (καλά, θα 'χεις πάθει μεγάλη νίλα...)

Με ποιούς μιλάς εκεί; Έμαθες κανα κουτσομπολιό να μας πεις; Έλα, πες...Πώς φαινόμαστε εδώ από 'κει που είσαι; Τσιγάρα έχετε; Θύμωσες μ' αυτά που σκεφτόμουνα χθες το μεσημέρι; Θα σου ζητούσα "συγγνώμη" αλλά μου το έχεις απαγορέψει. Οπότε, καλά να πάθεις, δε σου ζητάω! Και όσο μου λείπεις, θα σκέφτομαι κι άλλα τέτοια, κι άμα δε σ' αρέσει να μην έφευγες...

Σου άφησα τους στίχους του "τραγουδιού σου" χθες για να μην ξεχνάς τα λόγια. Τραγούδησες καθόλου ή ήσουν απασχολημένος με τα νέα σου κονέ και τα reunions με δικούς σου ανθρώπους και φίλους που έφυγαν νωρίτερα; Τους ζηλεύω που τώρα σ' έχουν κοντά τους κι εγώ όχι. Δηλαδή, κι εγώ κοντά μου σ' έχω αλλά δε σε βλέπω και μου σπας τα νεύρα.

Για να ζηλέψεις όμως κι εσύ, κανονίσαμε μία απ' αυτές τις μέρες να πάμε κι εμείς για κρασιά στο μαγαζάκι "σου". Να μάθεις! Και θα πιω πολύ! Και θα γίνω πάλι γκολ! Αλλά δε θα μπορείς να με δουλέψεις, ούτε να μου πεις "αγόρι μου, άμα δεν το σηκώνεις το γαμημένο, ασ'το να το πιει κανένας που να μπορεί" κι αυτή είναι η εκδίκησή μου! Μία σου και μία μου.

Αλλα ρε γαμώτι σου...Η δικιά σου ήταν καλύτερη, πονάει. Χαλάλι σου, αν περνάς καλά...Και φρόντιζε να αξίζει το ταξίδι που πήγες, γιατί αν όταν βρεθούμε μάθω ότι εδώ περνούσες καλύτερα, θα περάσεις δύσκολα!! Θα ξαναγίνω ΠΑΟ!!!

Γεια μας, "μορτάκι"!